Pjesa 1Çdo natë
Në fillim, më dukej e lezetshme.
E dashura ime ka pasur gjithmonë frikë nga errësira. Vetëm kohët e fundit filloi të më kërkonte të sigurohesha se nuk kishte fantazma apo goblinë të fshehur nën shtratin tonë.
Çdo natë që nga java e kaluar, sapo fiken dritat, ajo më shtyn nga shtrati, drejt e në dysheme.
Sigurisht, poshtë tij nuk kishte pasur kurrë asgjë. Megjithatë, me kalimin e ditëve, ajo këmbëngulte gjithnjë e më shumë: aty kishte vërtet diçka.
Nuk e kisha parë kurrë të sillej kështu gjatë tre viteve që ishim bashkë. Natën e parë vetëm rrinte e mërzitur. Natën e pestë dridhej vërtet nga frika.
Natën e gjashtë, ajo as nuk donte që ta fikja dritën para se të kontrolloja. Psherëtiva, goxha i bezdisur, dhe u ula në të katra.
Ngrita fundin e mbulesës së shtratit… asgjë. Vetëm të njëjtat kuti të vjetra këpucësh dhe disa sende të shpërndara që kishin nevojë dëshpërimisht të sistemoheshin.
I irrituar, u ngjita përsëri në shtrat. Ishte nata e parë kur i thashë se po sillej paksa në mënyrë qesharake. Gjithçka u kthye në një sherr të madh. U grindëm deri vonë. Mjafton të them se fjetëm me shpinë nga njëri-tjetri.
Pjesa 2Mëngjesi
Të nesërmen në mëngjes dukej krejt mirë, sikur ta kishte harruar plotësisht natën e kaluar.
Në fund, dita kaloi normalisht, por nuk mund ta them këtë me bindje pa u ndier sikur po gënjej.
Për shembull, e dashura ime ka një shije të çuditshme për mëngjesin. Gjithmonë them se ha si lepur, sepse çdo mëngjes, pa përjashtim, më kërkonte t’i përgatisja qull tërshëre dhe feta molle ndërsa merrej me email-et e punës apo me çfarëdo që kishte për të bërë.
Ishte rutinë.
Por atë mëngjes, kur ia çova mëngjesin te tavolina e punës, nuk gjendej askund.
Kërkova në sallon, në banja, në verandën e pasme, kudo, vërtet. Askund.
Më në fund, pasi e thirra me emër për një kohë që m’u duk e pafund, ajo thjesht doli nga dhoma e gjumit duke u shtriqur e gogësitur, sikur sapo të ishte zgjuar.
Normalisht, kjo nuk do të ishte problem. Por atë mëngjes e kisha rregulluar shtratin sapo isha ngritur. Ajo nuk ishte aty. As në banjë nuk mund të kishte qenë, sepse pikërisht aty isha unë, duke bërë dush për të nisur ditën.
Nuk kërkova shpjegime. Vetëm i thashë se i kisha përgatitur mëngjesin dhe pashë sytë t’i ndriçonin si një pemë Krishtlindjesh ndërsa kaloi me vrap pranë meje drejt kuzhinës.
Por pastaj në fytyrën e saj u shfaq zhgënjimi kur pa çfarë kisha përgatitur.
As nuk deshi ta prekte.
Thjesht e shtyu tasin në anën tjetër të tavolinës dhe bëri buzët me inat.
«Që kur më pëlqen mua qulli i tërshërës?»
«Dhe jam kaq e uritur! Nuk kam ngrënë asgjë që nga mbrëmë.»
«A mund të më përgatisësh diçka më… të pasur me proteina?»
E lashë të kalonte, duke menduar se atë mëngjes thjesht i kishte shkuar mendja për proshutë, por kur nxora pakon nga ngrirësi, ajo më ndaloi.
«Nuk kemi biftek aty brenda?» pyeti ajo.
«Ehm, po, besoj. Kjo është ajo që ti…»
«Po.»
Fillova të gatuaja biftekun, gjë që nuk ishte e lehtë me të që më vështronte pa pushim.
E dija se mishin e pëlqente të pjekur mirë, prandaj u habita kur më ndaloi ndërsa lopa, si të thuash, ende po pëlliste. As pjatë nuk mori. E përpiu me duar, pastaj më puthi në faqe dhe u kthye te tavolina e punës.
Dhe aty qëndroi. Dëgjoja zhurma kërkimi dhe përplasje nga brenda, por nuk mund të shihja si ishte, sepse e kishte kyçur derën.
I thashë vetes se ishte mirë, sepse sa herë që trokisja, merrja të njëjtën përgjigje.
«Po, zemër, jam mirë. Dal së shpejti, në rregull?»
Pjesa 3Ora njëzet e dy
Vetëm se nuk dilte kurrë. Orët kalonin, por ajo nuk dilte as për të ngrënë diçka. As për të shkuar në tualet.
Në orën 22:00, fillova rutinën time të mbrëmjes.
Isha në banjën tonë duke larë dhëmbët, kur drita e dhomës së gjumit u fik papritur.
Dëgjova hapa të shpejtë mbi dysheme, të zëvendësuar menjëherë nga kërcitja e sustave të shtratit.
«Zemër», thirra, me pastën e dhëmbëve që më rridhte në cep të gojës. «Je mirë aty brenda?»
«Bebi…» u përgjigj ajo me një zë të ëmbël si shurup.
«A mund të kontrollosh poshtë shtratit për mua? Kam tmerrësisht frikë.»
Me një psherëtimë, pështyva pastën e dhëmbëve dhe fshiva gojën.
«Nuk mund të vazhdosh kështu, zemër. Ta kam thënë, nuk ka asgjë poshtë shtratit.»
«Vetëm kontrollo», tha ajo duke bërë naze. «Të lutem.»
Pjesa 4Poshtë shtratit
Dola nga banja dhe e gjeta ulur në vendin e saj në shtrat, me duart të kryqëzuara mbi gjunjë. Megjithatë, nuk dukej e frikësuar. Dukej… e lumtur? Nuk e di, thjesht kishte një buzëqeshje të madhe në fytyrë.
«Si mund t’i them jo një buzëqeshjeje kaq të bukur?» bëra shaka.
Fytyra e saj as nuk lëvizi.
Ndeza dritën e telefonit dhe, edhe një herë, u ula në gjunjë për të parë poshtë shtratit.
Në fillim, nuk doja ta besoja atë që po shihja.
Sytë e saj të vdekur. Gjuha që varej pa fuqi nga nofulla e lëshuar. Pellgu i vogël i gjakut rreth cungut të shqyer të qafës së së dashurës sime.
Është e çuditshme mënyra si reagojmë në çast. E dija çfarë po shihja, por i vetmi mendim që më erdhi ishte: «Hm, ku është pjesa tjetër e saj?»
Nuk thashë asgjë. Vazhdova të ngulja sytë te ata sy të qelqtë, te ajo lëkurë e përhimtë, kur një zë kadifeje u ngrit nga vendi i së dashurës sime mbi shtrat.
«Jam kaq e uritur, zemra ime. Nuk kam ngrënë asgjë që nga mëngjesi.»